świetnik II

“ Największe szczęście, dane człowiekowi czy innej żywej istocie, to możliwość komunikowania się. Czego by nie mówić, ale właśnie do komunikacji sprowadzają się wszystkie te przejawy życia, które nazywamy szczęściem. Bez kontaktu z innymi wszystko traci sens i żadne rozkosze tego nie przywrócą. Dlatego dramatem zawsze jest wszystko, co wiąże się z nieudanym porozumiewaniem się. A tragedią - prawdziwe nieporozumienie. Nieporozumienia bywają bardzo różne - umyślne bądź nie, chwilowe albo trwałe, mijające i  niekończące się, radykalne i kompromisowe. Wszystkie są tragiczne. I polegają przede wszystkim na odmienności pragnień i zamiarów - to pierwszy poziom nieporozumień. A drugi, bardziej złożony - kiedy interesy się zbiegają, ale różnią się wyobrażenia o świecie i sposobach współistnienia.
(...) Najsmutniejsze jest to, że każdemu się wydaje, że zrobił wszystko dla zrozumienia drugiego i dla jak najbardziej zrozumiałego wyrażenia siebie. Zostaje wtedy tylko smutek, wyrzut i niedowierzanie. (...) ”

“ Sportsmeni cierpią na taką dziwną chorobę serca - zaczyna boleć, kiedy zmniejsza się obciążenie.
Przypomina mi to moje życie z wieloma mężczyznami, których bardzo lubię. Przeważnie spotykam się z nimi, tracimy czas na siebie nawzajem - coś robimy, rozmawiamy, błaznujemy, gdzieś jedziemy, coś pijemy. Życie trwa, mija i taje. To właśnie to, co u sportsmenów jest obciążeniem. Tak bywa zawsze... Czasami jednak ich nie ma, gdzieś się podziewają. I wtedy bez zwyczajnego obciążenia zaczyna boleć serce. Ściskają się płuca i wszystko, co należy do dróg oddechowych. Brakuje powietrza. (...) Widzisz jak bez nich zamieniasz się w górę lodową, przyciągniętą do jakiegoś głupiego portu, żeby zostać roztopionym i wypitym przez nieznanych ci ludzi.  (...) ”